Evlenmek... Biraz tuhaf bir duyguymuş.
Üzerinden 6 gün geçti. Ama biz hala birbirimize soruyoruz. 'Cidden evlendik mi?' diye.
Şimdi sen benim kocam mısın, Şimdi sen benim karım mısınlar havada uçuşuyor.Hatta komiklik olsun diye birbirimize kocacım, karıcım diye hitap ediyoruz.
Allah isteyen herkese nasip etsin. Güzel bir duygu.
Ama eminim çok da zor yanları var.
Mesela ailesi.
Gerçekten görüşmek istemiyorum artık.
Bu kadar saygısız, bu kadar bencil anne, baba mı, abla mı olur?
Düşündükçe tiksintim artıyor.
Neyse bu güzel postu onlarla harcamak istemiyorum.
Bunu bir iç dökme olarak kabul edin, ne olur!
Zaten Ankara'ya geldiğimden beri zor günler geçiriyorum bu konuda
Gelelim, nikahımızın nasıl geçtiğine.
Evet biz düğünümüzü yapmadık, sadece nikahımızı kıydık. Düğün eşimin ailesinin keyfi ne zaman yeterse o zaman olacak.
Bak hala sinirim geçmedi.
Neyse , evet nikahı kıydık.Evimizi kısmen yerleştirdik. Borçlarımızı ödemeye çalışıyoruz.
İşe gidip geliyoruz. Ankara'ya alışmaya çalışıyoruz. Vakti yetiştirmeye uğraşıyoruz.
Böyle bir haldeyiz.
İşe de yeni girdiğim için ve öncesinde günde 16 saat uyduğum için oldukça zorlanıyorum.Erken yat erken kalk filan bana uyan şeyler değil. Hafta sonu da temizlik vaktimizi alıyor. Yapmasak da bütün hafta boyunca kirli bir evde huzursuz oluyorum.
Aslında güzel bir haberle başlayıp gayet depresif bir post oldu farkındayım. Ama beni mazur görün. Belki de ömrümün en özel anlarını bu duygularla geçirmeme sebep olanlar utansın. Ben onları allaha havale ediyorum
