Birini sevmek ne güzel şeymiş. Bloglarda görüyorum sevgili blog arkadaşlarım eşlerini ne kadar sevdiklerini filan bahsediyorlardı da pek inanmıyordum açıkcası.
- Burda böyle yazıyorlar , ama allah bilir ne kadar mutsuzlardır? diyordum.
Meğerse mutsuz, umutsuz olan benmişim.
Çok değil tanıyalı 2 ay oldu.Gel gelelim bana sorsanız sanki yıllardır tanıyormuşum gibi onu.O kadar değerliyim ki onun gözünde. Kendisinden uzun süreden beri nefret eden ben için çok değişik duygular.
Bana dedi ki '' Peygamber Efendimiz Hz.Aişe ile evlendiğinde onun ayaklarını yıkayıp bu suyla ile evi ıslatmış.Böylece ev bereketli olacakmış.Bende evlendiğimiz zaman senin ayaklarını yıkayacağım.
Ne diyeceğimi bilemedim. Hele ki önceki sevgilileriniz mesela sizle konuşurken başkası ile nişanlanmış yahutta beraber girdiğiniz hakimlik mülakatından siz elenip o kazandığı için kayıplara karışmışsa böyle bir insan size uzaylı gibi gelebiliyor.Gerçi böyle yaptıkları için onlara burdan teşekkürü borç bilirim.Mazaallah ya onlarla evlenseydim.
Hiç bir duamı kabul etmediği için kendimce Allah' a küsüm.Tavşan-dağ muhabbeti işte.Ama yine de duam değilken beni Fatih'imle tanıştırdı ya ne diyeyim şükürler olsun.
Bu arada tanışma yemeği çok güzel geçti.Ayrıntıları paylaşıcam yakında :)